AVnoc 1: Ryoichi Kurokawa

nD to najnowszy projekt Ryoichiego Kurokawy, dyptyk audiowizualny i trzecia odsłona rozwijanego od lat cyklu cm:av_c. Na Patchlab Festival praca zostanie zaprezentowana po raz pierwszy w Polsce, w swojej najnowszej wersji nD [ cm:av_c 3 ]. Projekt bada relacje między dźwiękiem i obrazem, abstrakcją i konkretem, znaczeniem i jego brakiem. Dwie części nie tworzą prostego przeciwieństwa, lecz przestrzeń, w której percepcja nieustannie oscyluje między rozdzieleniem a jednością.

Kurokawa traktuje dźwięk i obraz jako równorzędne, abstrakcyjne tworzywo, łącząc je w intensywne doświadczenie angażujące wzrok i słuch jednocześnie. Ograniczenie narracji i znaczeń uwalnia odbiorcę od potrzeby interpretacji i kieruje uwagę ku bezpośredniemu, zmysłowemu odbiorowi.

nD dobrze wpisuje się w pytanie o to, jak technologia może konstruować doświadczenie poza opowieścią i reprezentacją. Zamiast symulować konkretny świat, tworzy warunki dla percepcji, która sama staje się zmienna, chwiejna i niejednoznaczna. To doświadczenie, w którym nie tyle oglądamy obraz, ile jesteśmy zanurzeni w procesie jego ciągłego powstawania i rozpadu.

Projekt cm:av_c rozwijany jest od 2005 roku. Jego wcześniejsze wersje były prezentowane m.in. w Tate Modern, Ars Electronica i MUTEK oraz w ponad 20 krajach.

Projekt prezentowany jest we współpracy z Goethe Institut w Krakowie. 

W świecie stałej łączności czas staje się zasobem, który należy wypełnić informacją, a ludzkie życie coraz częściej traktowane jest jako surowiec dla gospodarki cyfrowej. Każdy gest, wybór i ruch może zostać zarejestrowany, przekształcony w dane, a następnie wykorzystany do przewidywania i kształtowania przyszłych zachowań.

Performance odnosi się do logiki kapitalizmu inwigilacji, w której technologie nie tylko obserwują użytkowników, ale za pomocą sugestii, bodźców i nagród wpływają na ich decyzje. Człowiek staje się elementem systemu, którego reakcje można analizować, przewidywać i programować.

Performance przekłada tę logikę na prosty zestaw trzech zasad: każdy impuls wywołuje bezpośrednią konsekwencję, ruch jest jedyną drogą naprzód, a przeszłość wpływa na przyszłość. Powstaje symulacja świata opartego na nieustannym przepływie danych, w którym granica między własną decyzją a zachowaniem wywołanym przez system staje się coraz mniej oczywista. Praca pyta, ile sprawczości pozostaje nam w rzeczywistości, która nieustannie uczy się przewidywać nasz kolejny ruch.